§ 3.1 van "De Hel van Hanna"

Terwijl Daan zojuist van haar fiets was gevallen en naar Grijze Ogen keek, staarde Hanna peinzend uit het raam van haar appartementje. De lente ging beginnnen, ze zag het aan de beginnende knoppen en groene blaadjes aan de bomen. Bij haar zorgde dit echter meestal enkel voor een continue loopneus en rood opgezwollen ogen. Ze wist dat er iets moest gaan veranderen. Haar leven was goed, maar ze was toe aan iets nieuws. Als ze Daan kon redden van het drama met L.K. konden ze misschien een last minute naar de zon boeken. Wellicht een stedentrip, naar Rome...of Barcelona...Madrid...Praag...New York... zolang er maar een vliegveld vlakbij lag. Hanna nam zich plechtig voor om dit idee verder uit te werken in de komende dagen.

Ding-dong! Ding-dong! Ding-dong! Ding-dong! Haar telefoon trilde bijna van de tafel af. Bo was zich in de stad aan het bezatten en wilde weten of ze ook kwam? Het verbaaste haar eigenlijk niet Bo nu al aan het bier zat, en eigenlijk moest ze toegeven er ook wel zin in te hebben. Snel deed ze wat make-up op en trok nog vlug een schone trui aan. Niet echt cafe waardig, maar goed genoeg voor een borrel met Bo - zo midden op de dag. Zorgvuldig zette ze haar fiets op slot en liep naar De Kleine Olifant, hun stamcafe. Luke en Michel waren er ook, goede vrienden van Bo en het zag er gezellig uit. Voordat Hanna het doorhad had ze haar eerste biertje in de hand en deed ze vrolijk mee aan het gesprek over hoe snel een grote ronde kaas van een berg kon rollen, en of je die nog kon inhalen als je die achterna zou rennen.

Terwijl het gesprek over de kaas voortkabbelde keek Hanna eens om haar heen, het was al redelijk druk. Ze hield van dit bruine cafe met zijn versleten interieur en gezellige sfeer. Op de muur hingen affiches van feesten die minimaal twee decennia geleden waren gehouden. Achter de bar hingen resten van allerhande reisattributen, van een gitaarkoffer tot een bagagerek uit een trein. Dat laatste leek haar ook wel wat, daar kon ze weer wat spullen in kwijt, want ze verzamelde veel te veel. "En, heb je al bedacht hoe je dat bagagerek mee gaat nemen?" vroeg een onbekende stem. "Met bier kun je trouwens beter nadenken" zei hij terwijl hij haar een net getapt biertje in de hand duwde. Verbaasd keek ze op - hoe wist hij dat ze daar aan dacht - en waarom gaf hij haar nog een biertje? "Nee, het staat hier wel mooi. Maar bij mij zou het ook wel goed staan, in de gang denk ik. Heb je suggesties?" "Nee, maar ik weet wel waar je een tweedehands rek zou kunnen vinden. En nee, niet uit de trein! Dat bier mag je opdrinken trouwens". En weg was hij.

Fijne feestdagen!

Helaas, even geen Hanna, Bo, Daan en Wendy de aankomende maand...


Maar wil jij ook graag weten of Hanna het nog naar haar zin gaat krijgen op het huisfeest?

Of Wendy Nico zijn gedrag kan vergeven?

Of Bo nog in staat is om in haar eentje haar bed terug te vinden?

En hoe de confrontatie tussen Daan en Lars verder verloopt?


Lees dan weer mee in 2010, elke vrijdag om 16:00 uur op Pissebed.net.

§ 2.11 van "Ballonhartjes"

Daan durfde zich eigenlijk niet om te draaien. Ze zag er niet uit! En ze had nu zeker geen behoefte aan de één of andere Casanova-puber! Toen voelde ze dat haar fiets omhoog getrokken werd. Langzaam deed ze haar ogen open, richtte ze haar hoofd omhoog en keek ze recht in de mooiste diepgrijze ogen die ze ooit had gezien. Een lichte siddering trok van haar kruin tot haar tenen. Ze voelde zich langzaam verstijven terwijl ze maar bleef kijken. Nog steeds in shock voelde ze hoe ze overeind werd getrokken. Draaierig stond ze op de stoep terwijl ze haar knie zachtjes voelde bloeden. Ook dat nog... "Gaat het?". Eindelijk had Daan haar stem weer terug gevonden. "Ja, prima.", antwoordde ze zo nonchalant mogelijk. Op dat moment probeerde ze om op haar zere been te staan, met een enorme pijnscheut tot gevolg. Ze kon een luide "Auw!" dan ook niet meer onderdrukken. Terwijl de tranen haar in de ogen sprongen en ze haar best deed om niet helemaal in huilen uit te barsten begon Grijze Ogen weer te spreken.

"Volgens mij heb jij je lelijk bezeerd of niet?" Langzaam voelde Daan zich weer wegglijden in de zijn ogen. Dit kon niet; dit was voor slechte doktersromantjes en B-films, maar niet voor haar! Met haar laatste kracht ging ze weer recht staan. Spijtig liet ze de hand van Grijze Ogen los. "Ik... Het gaat wel weer. Ik woon hier achter, daar bij die houten deur. Ik wilde net naar de stad gaan maar dat zal wel niet meer lukken... Had ik meteen een paar nieuwe panties kunnen kopen!", lachte ze zo vrolijk als haar pijn haar toestond. Misschien was het toch beter geweest als die 16-jarige Pukkelkop haar had opgeraapt in plaats van de meest aantrekkelijke jongen van de stad. Ze liet haar blik langzaam over haar redder glijden. Hij had van die smart casual schoenen aan waar ze zo van hield, gecombineerd met een verschoten spijkerbroek. Zijn donkergrijze jas paste er precies bij. En dan die ogen... "Dankjewel dat je mijn fiets gered hebt van mij en mijn beenklem, anders had 'ie daar misschien nog wel dagen gelegen". Oh nee, dit kon nooit goed gaan... Niet weer, niet weer dat oeverloze geratel waar ze zo om bekend stond.

Grijze Ogen keek haar even glimlachend aan. "Ha, jij en je fiets hebben een goede band?" Daan voelde zich knalrood worden en kon een lach niet onderdrukken "Ja, we zijn al jaren samen. Weer en wind, dag en nacht". Ze hoorde hem zachtjes grinniken. Dit ging eigenlijk nog best goed! "Ik zal jou eerst even naar je deur brengen, en daarna zal ik voor je fiets zorgen. Lukt dat zo met je knie? Hier, sla je arm maar om mijn middel", bood Grijze Ogen aan. Dat liet ze zich geen twee keer zeggen. Ondersteund door de ridder met de grijze ogen strompelde ze naar de deur. Terwijl ze aan het prutsen was met de voordeursleutel hoorde ze dat haar fiets tegen de zijmuur werd geplaats en op slot werd gedaan. Voordat ze het goed en wel doorhad hoorde ze zichzelf een kop koffie of thee aanbieden aan Grijze Ogen; "of misschien is warme chocomelk wel beter met dit rotweer... Als bedankje, van mij en mijn fiets".

§ 2.10 van "Ballonhartjes"

Daan smeet haar muis bijna door haar kamer, terwijl de tranen in haar ogen stonden. Wat was er toch met haar aan de hand? Eén ding was in ieder geval duidelijk; ze moest hieruit zien te komen, en snel! Dat huisfeest was al over twee weken, en ze was niet van plan zich daar te laten kennen. Nee, ze zou de fuifigheid zelf zijn! En de aankleding zou ze ook zelf wel regelen. Dan hoefde ze Lars in ieder geval niet eerder te zien dan tegen die tijd...

Opeens voelde ze zich kwaad worden. Waar haalde hij eigenlijk het lef vandaan?! Waarom dacht hij dat hij haar zo kon behandelen? Ze waren zo lang beste vrienden geweest, en dan flikt hij haar dit. En dan ook nog doen alsof er helemaal niets aan de hand was! Juist híj wist hoe ze was, dat ze nooit zomaar met iemand in bed dook. En dan heeft hij de brutaliteit om dan zo ontzettend lomp reageren. Argh! Ze moest de drang onderdrukken om keihard met haar voeten te stampen, als een kleuter. Ze voelde de energie door haar lijf golven. Een week hoorde ze niets van hem en ineens deed hij net alsof er niets aan de hand is, alsof ze gisteren nog gemaild of gechat hadden?! Wat moest ze met hem? Of eigenlijk, hoe raakte ze zo snel mogelijk onverliefd op hem? Dacht hij nu echt dat ze zo makkelijk was?

Kwaad trok ze haar sjaal en jas van de kapstok. Ze zou zich mooi niet laten kennen. Mannen! Nutteloos! Zeker mannen zoals Lars; veel te leuk om waar te zijn en het vervolgens dus ook niet waarmaken. Ze ging zichzelf eens lekker verwennen in de stad. Misschien was ze nu het cliché zelve, maar heeft die techniek ooit een vrouw in de steek gelaten? Niet voor zover zij wist. En ze kon wel een nieuwe coupe gebruiken. Nieuwe schoenen, een nieuwe tas, een kickass spijkerbroek en nieuw haar; ze was er klaar voor. Lars zocht het maar uit. In twee weken was het huisfeest, en daar zou een nieuwe Daan staan, geen Domme Daan maar een Onweerstaanbare Daan. En hij, Lars, mocht blij zijn als ze ooit nog met hem praatte. Ze zou hem eens laten zien wat hij mist...

Terwijl ze elegant haar been over haar fietszadel zwaaide voelde ze haar linkervoet wegglibberen. Oh nee... Voordat ze het doorhad lag ze op straat met haar fiets tussen haar benen geklemd en haar knie onder de linker trapper. F***, ook nog een gat in mijn panty! Met een flinke zucht sloot ze haar ogen. In films kwam er nu toch altijd een knappe redder om de hoek? Daan grinnikte bij zichzelf, bij haar zou het waarschijnlijk een onhandige 16-jarige puber zijn met een feestelijk hoofd vol onuitgeknepen schuimkoppen. Opeens hoorde ze een warme stem achter zich. "Hulp nodig?"

§ 2.9 van "Ballonhartjes"

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Hé Domme Daan, hoe is het?
L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: We moeten nog wat bedenken voor La Vie est Rouge, bla bla bla, je weet wel.

Domme Daan zegt: Ik kan niet eten, ik kan niet slapen en leef op de rand van de afgrond, maar verder gaat het prima. Met jou?

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Met mij gaat het altijd kut, dat weet je. Ik snap niet dat je die vraag nog stelt.

Domme Daan zegt: Ach ja, je weet maar nooit waardoor je stemming ineens omgeslagen kan zijn...

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Waardoor dan? Ik maak nooit iets mee!

Domme Daan zegt: Oh ja, dat was ik even vergeten...

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: En jij dan? Hoezo ben je dom? Ja, ik weet wel dat je niet de slimste bent, maar hoezo weet je het zelf nu ook?

Domme Daan zegt: Ik ben verliefd.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Ja, dat is ook dom.
L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Op wie, ken ik hem?

Domme Daan zegt: Ik weet niet of je hem kent, dat vraag ik me wel vaker af.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Oh.

Domme Daan zegt: Is dat je definitieve reactie?

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Hoezo?

Domme Daan zegt: Laat maar.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Ok.

Domme Daan zegt: Ok.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Waarom word je dan ook verliefd?

Domme Daan zegt: Het was niet mijn schuld! Het was zijn schuld!

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Hoezo?

Domme Daan zegt: Je zou wel kunnen zeggen dat hij me totaal overrompeld heeft... en dat het me beviel.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Oh, hij heeft jou veroverd? Maar wat is dan het probleem?
L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Of was het iets éénmaligs?

Domme Daan zegt: Ik denk het. Het lijkt erop. Hij lijkt het zelfs compleet vergeten te zijn.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Wat? Jou vergeten? Dat kan niet. Hij zou boffen met jou.

Domme Daan zegt: Dank je. Ironisch dat je dat zegt.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Hoezo?

Domme Daan zegt: Niets. Laat maar. Vergeet het.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Ok.

Domme Daan zegt: Ok.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Heb je het nieuws gezien?

Domme Daan zegt: ?

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Over die telefoons die aan ballonnen door heel Nederland vliegen???

Domme Daan zegt: ?

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Je weet wel!

Domme Daan zegt: Sorry, maar dat kan me echt geen reet interesseren.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Ok.

Domme Daan zegt: Ok.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Alles wel ok?

Domme Daan zegt: Ja prima. Geweldig. Heb me nog nooit zo goed gevoeld.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Mooi.
L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Wanneer zie ik je weer?

Domme Daan zegt: Voorlopig niet. Ik ben druk. Doeg.

L. Ars – eenzaamheid is een kunst zegt: Maar wat doen we nou met dat huisfeest?

§ 2.8 van "Ballonhartjes"

Daan werd helemaal gek van zichzelf en was blij dat ze eindelijk haar twijfels met haar vriendinnen kon delen. Als ze eerlijk tegen zichzelf was, speelde het gedoe met Lars al langer. Haar vriendinnen hadden er ook al vaker naar gevraagd. Maar toen was ze er nog van overtuigd geweest dat ze gewoon vrienden waren. Ze had het zelfs een beetje gênant gevonden als iemand daarnaar had gevraagd. Waarom dacht iedereen dat zij op een homo zou vallen??? Maar nu was ze toch echt hopeloos verliefd op die homo die mogelijk bi is maar hetero wil zijn omdat zijn ouders dat liever zagen. En daar had hij nota bene zelf voor gezorgd! Ze was eigenlijk wel een beetje boos op hem en voelde zich op sommige momenten schaamteloos door hem gebruikt. Maar als ze dan weer bij hem was, hij haar tegen zich aantrok, zo lief voor haar was en haar overstelpte met complimentjes, wilde ze niets anders dan geloven dat hij nu écht hetero was. Hoe kon Lars haar nou gebruiken? De vriendschap die ze hadden was toch zo enorm heftig, waardevol en echt? Dan zou het toch kunnen dat hij net zo goed voor haar was gevallen als zij voor hem? Ze wilde zo graag dat zijn gevoelens echt waren dat ze de meest voor de hand liggende mogelijkheid, namelijk dat ze een bliksemafleider voor Lars’ ouders en een testlapje voor Lars zelf was, op die momenten over het hoofd zag. Ze moest wel. Wat moest ze anders met die heftige gevoelens, waardoor ze niet kon eten, niet kon slapen en nergens anders aan kon denken? Ze had wel vaker iemand leuk gevonden, met jongens gedate en kortdurende relaties opgebouwd, maar deze heftigheid ervaarde ze voor het eerst. En wat was er dan mooier dan dit te ervaren met haar beste vriend, haar maatje, die jongen die haar zo goed kende zonder dat ze hem iets over zichzelf hoefde te vertellen. En trouwens, zijn moeder kon haar wel schieten, dus dan zou hij wel erg stom zijn om uitgerekend haar te gebruiken als bliksemafleider!

§ 2.7 van "Ballonhartjes"

Met haar hoofd nog steeds wanhopig in haar handen, dacht Daan terug aan dat éne gesprek dat ze met Lars had gevoerd over zijn geaardheid. Of in ieder geval, aan de poging die ze daartoe had gedaan. “Ik heb wel vaker gedacht dat hij zelf niet helemaal wist of hij nu op mannen of vrouwen viel.”, zei ze tegen niemand in het bijzonder. Hij had zo vaak gezegd dat zijn relatie met Ralf een grote fout was geweest dat ze ondertussen stikte van nieuwsgierigheid naar het waarom. Maar Lars was nogal gesloten, en ze had er niet direct naar durven vragen. Hij had verschillende aanwijzingen gegeven, zoals dat zijn ouders er veel problemen mee hadden gehad dat hij een relatie met een man had, dat het niet klikte tussen Ralf en zijn ouders, dat ze eigenlijk niet bij elkaar pasten en dat ze tegen het einde alleen nog maar ruzie hadden. Daan vond die redenen bij elkaar opgeteld afdoende verklaren waarom Lars steeds sprak over “Die Ene Grote Fout” wanneer hij het over Ralf had. Maar deze redenen verklaarden niet waarom hij steeds naar meisjes om zich heen wees die hij wel mooi vond of sprak over zijn toekomstige vriendin, ondanks zijn gedate met Adam. Toen ze had gevraagd of hij soms ook op meisjes viel had hij ontkennend geantwoord. “Dus je valt alleen op jongens?”, had ze gevraagd. Maar ook dat had hij ontkent. “Wat dan? Ben je bi dan?”, had vervolgens gevraagd. Hij had gelachen en gezegd dat bi zijn iets voor besluitlozen is, dat dat net zoiets is als op een middenpartij zoals de PvdA stemmen. En daarmee had hij het gesprek afgerond, zonder enige duidelijkheid te schetsen. Voor haar was hij altijd Lars, de ex van Ralf gebleven, en ze had er verder niet meer over nagedacht. Zeker niet omdat hij vervolgens Adam in de Blauwe Olifant had opgepikt. Ze had besloten dat hij dat gevecht dan maar met hij zichzelf moest voeren...

Ze had dus ook niet raar opgekeken toen ze samen ’s nachts naar contactadvertenties op tv zaten te kijken en hij voor haar mannen en voor zichzelf vrouwen uitzocht. Na een tijdje werd dit hun favoriete spelletje, wat ze speelden na elke filmmarathon, waarna haar duidelijk werd dat Lars zocht naar een utopische vrouw. Ook vertelde hij lachend dat zijn moeder weer was aangekomen met een leuk meisje voor hem en dat zijn oma had gedacht dat Daan zijn vriendin was, waar de hele familie overigens erg opgelucht op had gereageerd. Daan had er nooit wat anders achter gezocht dan verwarring, maar begon te twijfelen nu ze zelf een rol in het geheel speelde. Lars had haar volkomen overrompeld met zijn privéfeestje, en ze kon op dat moment toch niets anders dan keihard voor hem vallen? Ze konden zo goed met elkaar opschieten, begrepen elkaar bijna zonder woorden en dan was hij ook nog eens zo lief voor haar. Tot die tijd had ze enkel platonische gevoelens voor hem gekoesterd, maar was het gek dat ze op zijn privéfeestje ineens als een blok voor hem gevallen was? Zou het kunnen dat "Lars de homo" niet verward was, maar nu juist zeker wist dat hij toch "Lars de hetero" was? Of was hij toch gewoon bi, ook al zou hij dat nooit openlijk toegeven? En waarom sleepte hij haar dan mee zijn gevecht in? Was haar vriendschap hem dan niets waard? Of was hij toch echt verliefd geworden op haar? Er waren gewoon teveel vragen, en op al die vragen bestonden teveel antwoorden. Wat moest ze nu?

§ 2.6 van "Ballonhartjes"

Daan was geheel de weg kwijt en snapte niets meer van zichzelf. Haar vriendinnen snapten er echter nog minder van: "Ja hoor eens Daan, maar Lars, die was toch homo?? Of is dat alweer zó 2008?"'. Bo trok trok haar wenkbrauwen hoog op en nam daarbij haar vertrouwde kritische gelaatsuitdrukking aan. "En daarbij, hij had toch met die ene gast, die we altijd tegenkomen in de Blauwe Olifant als we uitgaan? Je weet wel, die met die piercing in zijn wenkbrauw?". Daan keek Bo even kort aan. Bo had gelijk; Daan had ook lang gedacht dat hij nog samen was met Adam. Ze had Adam nooit echt leren kennen, op wat vluchtige babbels in de kroeg na.

Terwijl ze nadacht over de relatie tussen Adam en Lars bleef het even stil om haar heen. Haar vriendinnen keken elkaar peinzend aan. Waarom zou Lars nu opeens zo overdreven aandacht vragen van Daan? Bij Hanna kriebelde het een beetje. Alsof er meer achter zat dan alleen een leuk avondje uit. "Daan, heb je hem alweer gesproken sinds jullie...?" "Onwijs lekkere sex hebben gehad? Hoe was het? Ik bedoel, kan 'ie het?! Nou, hoe was het?" Bo's fijngevoelige kant kwam weer boven. Wendy kreeg uit plaatsvervangende schaamte een knalrood hoofd terwijl ze Bo een tik gaf. Ondertussen voelde Daan zichzelf nog roder worden. "Ha! Ik wist het wel! Die Lars toch..." Grijnzend zakte Bo terug op haar stoel. "Ik ga even thee zetten." zei Bo terwijl ze neuriend naar de keuken liep. "Maar hebben jullie elkaar nou nog gesproken?", herhaalde Hanna. "Nee, ik weet het allemaal niet meer hoor, het is allemaal zo... en het ging zo... het was zo onverwacht maar ik voelde me er wel heel goed bij... en...". Lars was altijd heel veilig geweest, bij hem was ze altijd zichzelf geweest en toen ze zijn lippen op de hare voelde viel alles op zijn plaats. Op het feit na dat hij homo was... Of hoorde te zijn.

Zuchtend liet ze haar hoofd ik haar handen vallen. En wat er daarna gebeurde was prettig geweest, erg prettig zelfs. Het tintelende gevoel in haar maag kwam terug. Maar sindsdien had ze niks meer van hem gehoord. Zelf durfde ze niet te sms'en, laat staan te bellen. Ze wist dat ze er snel iets aan moest doen, want over drie weken was het traditionele huisfeest van haar oude studentenhuis, en zij en Lars waren de verantwoordelijkheid genomen voor de aankleding. Hoewel Lars er nooit echt had gewoond was hij er zo vaak geweest dat hij eigenlijk standaard werd uitgenodigd. Samen met minimaal 50 anderen; het was niet voor niets dat hun huisfeesten berucht waren. En het thema! Wat moest ze daar nu weer mee? "La Vie est Rouge, pas de Bleu", alsof dat helpt... Haar roze wolk had in ieder geval een bont en blauw randje.

§ 2.5 van "Ballonhartjes"

Daan stopte even met haar verhaal om te kijken naar haar vriendinnen. Zelfs Bo leek meelevend te luisteren, dus vertelde ze verder over haar privéfeestje bij Lars. Nadat hij met die ballonnen was aangekomen, had hij haar meegenomen naar de keuken, waar hij stuk voor stuk de ballonnen opblies en begon met het maken van ballonfiguren voor haar. Zijn ballonhondje leek nog het meeste op, ja, op een aantal in elkaar gedraaide gekleurde ballonnen, maar ze konden er samen erg om lachen. Uiteindelijk had hij de oplossing. Hij blies één rode en één roze ballon op en draaide die samen tot een figuur, waarna hij ze aan Daan gaf. “Leuk, een olifant!”, had ze gegrapt, waarna hij ineens bloedserieus was geworden en had gezegd dat het een hartje was. Dat hij zijn hart aan haar gaf. Verbaasd stond ze hem nog aan te kijken toen ineens die pissebed op een millimeter na haar hoofd miste en op het aanrechtblad viel. Ze slaakte een gruwelende gil en sprong rillend opzij. “Gatver, gatver, gatver, haal hem weg, is hij weg?!”, had ze geroepen, waarna hij de pissebed zonder pardon op een papiertje schoof en buiten zette. Toen hij terugkwam stond ze nog steeds te rillen en keek ze hem overdreven bang aan. Hij sloeg zijn beschermende armen om haar heen en ze rook de vertrouwde geur van zijn wasmiddel, deodorant en aftershave. Daarna trok ze een pruillip en keek ze naar hem op. Zijn gezicht was heel dichtbij en voordat ze doorhad wat er gebeurde raakten zijn lippen de hare.

“En toen???”, vroeg Bo nieuwsgierig, terwijl ze letterlijk op het puntje van haar stoel zat. “Nou, ja, en toen…”, Daan viel weer stil en sloeg nog een diepe zucht terwijl ze smekend naar Hanna keek. Hanna begreep het gelukkig meteen en nam het van haar over. “En toen nam hij haar mee terug naar de bank en deden ze het.”. Uit de mond van een ander klonk het ineens zo echt en de tranen verzamelden zich opnieuw in Daan haar ooghoeken.

§ 2.4 van "Ballonhartjes"

Daan vertelde hoe ze een uitnodiging van Lars had gekregen voor een feestje. Zijn huisgenoot ging een weekend weg dus hij had het huis voor zich alleen en dat vond hij een mooie gelegenheid voor een “vette fuif”, zoals hij het had genoemd. Die zaterdagavond had Daan snel een oude spijkerbroek en een blouse aangetrokken, maar terwijl ze haar fiets uit het schuurtje in de tuin pakte, besloot ze zich toch nog even om te kleden. Ze had tijden terug een heel leuk jurkje gekocht, wat ze niet eerder aan had gehad, maar waar zo’n ongedwongen feestje de perfecte vuurdoop voor was. Nadat ze het jurkje aangetrokken had en in de spiegel keek, vond ze dat ze dan toch ook nog even op z’n minst wat mascara op moest doen en haar haar moest kammen. Voordat ze het wist was ze een half uur verder, waardoor ze een uur te laat bij Lars aankwam. Ze wierp een blik naar binnen, maar het leek verdacht stil. Er stonden ook geen andere fietsen en ze hoorde niet eens wat muziek of geroezemoes van binnen komen. Even twijfelde ze of ze wel de goede avond had. Maar toen deed Lars de deur al open en glimlachte hij breed naar haar. Hij had zich duidelijk voor de gelegenheid gekleed en zag er bijzonder goed uit. Hij liet bewonderend zijn blik over haar glijden en even voelde ze een kleine vonk door haar lichaam schieten. Ze moest erom lachen en ging naar binnen. “Waar is iedereen?”, vroeg ze verbaasd toen ze de lege huiskamer binnenliep. “Hoezo?”, vroeg Lars, “iedereen is er.”. Ze had hem gevraagd of de andere gasten dan verstopt waren of dat ze te laat was, hoewel het pas half tien was, maar Lars had geheimzinnig naar haar gelachen en herhaald dat alle gasten er waren, sinds een minuut geleden. Ze had het even op zich laten inwerken en vervolgens gevraagd of de rest dan soms afgezegd had? Ze was bijna aan een betoog begonnen over waardeloze vrienden, dat ze niet eens komen opdagen op zijn feestje, toen hij zijn handen op haar schouders legde en zei: “Jij bent de enige genodigde. Ik had zin in een avondje alleen met jou. Ik vind jou toch het leukst van al mijn vrienden.”.

Daan had hem verlegen aangekeken, maar het bleek dat zijn charmeoffensief toen pas begonnen was. Hij had een grote stapel romantische komedies gehuurd, het type dat hij nooit mee wilde nemen als ze samen een film uitzochten in de videotheek; de mierzoete zwijmelfilms waar hij haar altijd mee pestte. Ze was naast hem op de bank gaan zitten en had hem nog wat gepest. “Heb je iets van me nodig ofzo?”, had ze lachend gevraagd. Hij had haar enkel aangekeken en haar tegen zich aan getrokken. Ze hadden wel vaker samen zo op de bank gezeten, maar vanavond voelde ze zich er een beetje vreemd onder. Al snel was ze echter zo opgegaan in één van haar lievelingsfilms dat ze zich nog lekker wat dichter tegen zijn warme lijf had aangevleid. Na de eerste film stond hij abrupt op en liep naar de keuken. “Zo, wat is een feestje zonder ballonnen?’’, had hij gevraagd terwijl hij terugkwam met een zakje langwerpige ballonnen.

§ 2.3 van "Ballonhartjes"

Daan viel stil en keek Hanna aan, terwijl ze onzeker op haar lip beet. Wendy leek niet zo geschokt als ze van te voren had verwacht en Bo durfde ze niet eens aan te kijken. Ineens hoorde ze een oncharmant gehinnik van de kant van Bo komen. Bo zat ongegeneerd te lachen. “Ja, sorry hoor, het is zo’n raar verhaal! Helemaal zoals jij daar nu zo staat…” Daan bekeek zichzelf in de spiegel die aan Hanna’s muur hing en zag zichzelf door de ogen van Bo. Haar haar was verwaaid en verward, haar wangen waren vuurrood, haar blouse was scheef dichtgeknoopt en haar gulp stond open. Even had ze de neiging om met Bo mee te lachen en een glimlach verscheen op haar gezicht. Daarop begonnen Wendy en Hanna ook voorzichtig te lachen. Maar ineens leek het alsof er een bom in haar maag ontplofte en begon ze hard te huilen. Ze liet haar schouders hangen en snikte hard in haar handen. Hanna stond meteen op om haar te troosten. Ook Wendy en Bo sloegen hun armen om haar heen, waarna ze eens goed al haar verdriet en verwarring eruit huilde.

“Sorry hoor.”, zei ze toen ze weer een beetje op adem was en de tranen en het snot van haar wangen had geveegd. Wendy keek haar lief aan, Bo haalde haar schouders op en Hanna zei dat het haar kennelijk hoog zat en dat ze het juist goed vond dat ze haar hart had gelucht. “Alleen, wat is er nu precies gebeurd?”. Daniëlle ging op Hanna’s poef zitten en haalde haar schouders op. “Ik weet het niet. Het was zo raar. Zo vreemd, en toch zo vertrouwd.” Ze viel weer stil en dacht na. Toen besloot ze om haar verhaal opnieuw te beginnen. Misschien konden haar vriendinnen er kaas van maken, want zij was inmiddels aardig de weg kwijtgeraakt.

§ 2.2 van "Ballonhartjes"

Inmiddels had Daniëlle geen tijd meer om er over te denken, want ze was aangekomen bij het huisje van Hanna. Met een zucht plantte ze haar fiets tegen een lantaarnpaal en belde aan: ‘gewoon, rustig vertellen, niks aan de hand, niks aan de hand…’. Hanna deed open met een samenzweerderige glimlach. “Hé Daan! Je bent net op de tijd voor de Brownie!”. Daan glimlachte dapper en zette een eerste voet over Hanna’s drempel. Hier gaan we! Behoedzaam liep ze achter Hanna aan de trap op. Binnengekomen werd haar oog direct naar Hanna’s collage getrokken. Lars! Haar hart maakte een merkwaardig sprongetje en haar maag trok zich samen. Die lach, die ogen… Ze zwijmelde even terwijl een rode kleur zich langzaam over haar wangen verspreidde. Binnenkort zou ze veel weg hebben van een overrijpe tomaat. Gelukkig kwam ze net van de fiets af en zou het niet zo opvallen, hoopte ze. Nadat iedereen elkaar begroet had werd de Brownie op tafel gezet en werd er een tijdje helemaal niets gezegd. Stuk voor stuk lieten ze de Brownie op hun zintuigen inwerken. Wendy nam de eerste hap. “Heerlijk Hanna!”, verzuchtte ze. Bo bleef opvallend stil terwijl ze naar haar bord staarde en Daan stond op, alsof ze een gedicht ging voordragen.

“Nou, ik heb nog even een verhaal, en dat is helemaal niet zo heerlijk. Nou, op zich toen wel, maar nu niet meer…”. Oh nee, dat was al een compleet rampzalig begin! Maar nu zou ze het afmaken ook. Haar vriendinnen keken haar vragen aan en zelfs Hanna leek net te doen alsof ze verrast was. Daan stak van wal. “Jullie kennen Lars wel toch?” Die ex van Ralf, mijn oude huisgenoot?”. Natuurlijk kenden ze Lars, wat dom van haar! Hij hing zelfs op de fotocollage in Hanna’s kamer, en ze kenden hem van een aantal van haar feestjes. Ze ademde even diep in voordat ze verder ging. “Nou, die gaf een feestje zaterdag, en toen ik aankwam bleek ik de enige genodigde! Hij zei dat het een feestje was ter ere van onze vriendschap. Ja goed, dus, maar, omdat, nou ja, het begon echt heel leuk want…” Daan hoorde zichzelf raaskallen maar kon er maar geen stop op zetten. Het ging maar door en door. De gezichten van haar vriendinnen waren inmiddels grote vraagtekens geworden. “Wat ik dus eigenlijk wil zeggen, is dat ik schrok van een enorme pissebed die naast mij op het keukenblad viel en toen sloeg hij zijn armen om me heen om te beschermen en...”. Nu moest ze doorzetten ook! “En ik weet niet wat er gebeurde, maar ineens stonden we heftig te zoenen. En nou ja, van zoenen kwam meer en toen hebben we… nou... ehm... tja... nou, dat kunnen jullie zelf toch ook wel bedenken!”.