§ 2.7 van "Ballonhartjes"

Met haar hoofd nog steeds wanhopig in haar handen, dacht Daan terug aan dat éne gesprek dat ze met Lars had gevoerd over zijn geaardheid. Of in ieder geval, aan de poging die ze daartoe had gedaan. “Ik heb wel vaker gedacht dat hij zelf niet helemaal wist of hij nu op mannen of vrouwen viel.”, zei ze tegen niemand in het bijzonder. Hij had zo vaak gezegd dat zijn relatie met Ralf een grote fout was geweest dat ze ondertussen stikte van nieuwsgierigheid naar het waarom. Maar Lars was nogal gesloten, en ze had er niet direct naar durven vragen. Hij had verschillende aanwijzingen gegeven, zoals dat zijn ouders er veel problemen mee hadden gehad dat hij een relatie met een man had, dat het niet klikte tussen Ralf en zijn ouders, dat ze eigenlijk niet bij elkaar pasten en dat ze tegen het einde alleen nog maar ruzie hadden. Daan vond die redenen bij elkaar opgeteld afdoende verklaren waarom Lars steeds sprak over “Die Ene Grote Fout” wanneer hij het over Ralf had. Maar deze redenen verklaarden niet waarom hij steeds naar meisjes om zich heen wees die hij wel mooi vond of sprak over zijn toekomstige vriendin, ondanks zijn gedate met Adam. Toen ze had gevraagd of hij soms ook op meisjes viel had hij ontkennend geantwoord. “Dus je valt alleen op jongens?”, had ze gevraagd. Maar ook dat had hij ontkent. “Wat dan? Ben je bi dan?”, had vervolgens gevraagd. Hij had gelachen en gezegd dat bi zijn iets voor besluitlozen is, dat dat net zoiets is als op een middenpartij zoals de PvdA stemmen. En daarmee had hij het gesprek afgerond, zonder enige duidelijkheid te schetsen. Voor haar was hij altijd Lars, de ex van Ralf gebleven, en ze had er verder niet meer over nagedacht. Zeker niet omdat hij vervolgens Adam in de Blauwe Olifant had opgepikt. Ze had besloten dat hij dat gevecht dan maar met hij zichzelf moest voeren...

Ze had dus ook niet raar opgekeken toen ze samen ’s nachts naar contactadvertenties op tv zaten te kijken en hij voor haar mannen en voor zichzelf vrouwen uitzocht. Na een tijdje werd dit hun favoriete spelletje, wat ze speelden na elke filmmarathon, waarna haar duidelijk werd dat Lars zocht naar een utopische vrouw. Ook vertelde hij lachend dat zijn moeder weer was aangekomen met een leuk meisje voor hem en dat zijn oma had gedacht dat Daan zijn vriendin was, waar de hele familie overigens erg opgelucht op had gereageerd. Daan had er nooit wat anders achter gezocht dan verwarring, maar begon te twijfelen nu ze zelf een rol in het geheel speelde. Lars had haar volkomen overrompeld met zijn privéfeestje, en ze kon op dat moment toch niets anders dan keihard voor hem vallen? Ze konden zo goed met elkaar opschieten, begrepen elkaar bijna zonder woorden en dan was hij ook nog eens zo lief voor haar. Tot die tijd had ze enkel platonische gevoelens voor hem gekoesterd, maar was het gek dat ze op zijn privéfeestje ineens als een blok voor hem gevallen was? Zou het kunnen dat "Lars de homo" niet verward was, maar nu juist zeker wist dat hij toch "Lars de hetero" was? Of was hij toch gewoon bi, ook al zou hij dat nooit openlijk toegeven? En waarom sleepte hij haar dan mee zijn gevecht in? Was haar vriendschap hem dan niets waard? Of was hij toch echt verliefd geworden op haar? Er waren gewoon teveel vragen, en op al die vragen bestonden teveel antwoorden. Wat moest ze nu?