§ 2.10 van "Ballonhartjes"

Daan smeet haar muis bijna door haar kamer, terwijl de tranen in haar ogen stonden. Wat was er toch met haar aan de hand? Eén ding was in ieder geval duidelijk; ze moest hieruit zien te komen, en snel! Dat huisfeest was al over twee weken, en ze was niet van plan zich daar te laten kennen. Nee, ze zou de fuifigheid zelf zijn! En de aankleding zou ze ook zelf wel regelen. Dan hoefde ze Lars in ieder geval niet eerder te zien dan tegen die tijd...

Opeens voelde ze zich kwaad worden. Waar haalde hij eigenlijk het lef vandaan?! Waarom dacht hij dat hij haar zo kon behandelen? Ze waren zo lang beste vrienden geweest, en dan flikt hij haar dit. En dan ook nog doen alsof er helemaal niets aan de hand was! Juist híj wist hoe ze was, dat ze nooit zomaar met iemand in bed dook. En dan heeft hij de brutaliteit om dan zo ontzettend lomp reageren. Argh! Ze moest de drang onderdrukken om keihard met haar voeten te stampen, als een kleuter. Ze voelde de energie door haar lijf golven. Een week hoorde ze niets van hem en ineens deed hij net alsof er niets aan de hand is, alsof ze gisteren nog gemaild of gechat hadden?! Wat moest ze met hem? Of eigenlijk, hoe raakte ze zo snel mogelijk onverliefd op hem? Dacht hij nu echt dat ze zo makkelijk was?

Kwaad trok ze haar sjaal en jas van de kapstok. Ze zou zich mooi niet laten kennen. Mannen! Nutteloos! Zeker mannen zoals Lars; veel te leuk om waar te zijn en het vervolgens dus ook niet waarmaken. Ze ging zichzelf eens lekker verwennen in de stad. Misschien was ze nu het cliché zelve, maar heeft die techniek ooit een vrouw in de steek gelaten? Niet voor zover zij wist. En ze kon wel een nieuwe coupe gebruiken. Nieuwe schoenen, een nieuwe tas, een kickass spijkerbroek en nieuw haar; ze was er klaar voor. Lars zocht het maar uit. In twee weken was het huisfeest, en daar zou een nieuwe Daan staan, geen Domme Daan maar een Onweerstaanbare Daan. En hij, Lars, mocht blij zijn als ze ooit nog met hem praatte. Ze zou hem eens laten zien wat hij mist...

Terwijl ze elegant haar been over haar fietszadel zwaaide voelde ze haar linkervoet wegglibberen. Oh nee... Voordat ze het doorhad lag ze op straat met haar fiets tussen haar benen geklemd en haar knie onder de linker trapper. F***, ook nog een gat in mijn panty! Met een flinke zucht sloot ze haar ogen. In films kwam er nu toch altijd een knappe redder om de hoek? Daan grinnikte bij zichzelf, bij haar zou het waarschijnlijk een onhandige 16-jarige puber zijn met een feestelijk hoofd vol onuitgeknepen schuimkoppen. Opeens hoorde ze een warme stem achter zich. "Hulp nodig?"