§ 2.5 van "Ballonhartjes"

Daan stopte even met haar verhaal om te kijken naar haar vriendinnen. Zelfs Bo leek meelevend te luisteren, dus vertelde ze verder over haar privéfeestje bij Lars. Nadat hij met die ballonnen was aangekomen, had hij haar meegenomen naar de keuken, waar hij stuk voor stuk de ballonnen opblies en begon met het maken van ballonfiguren voor haar. Zijn ballonhondje leek nog het meeste op, ja, op een aantal in elkaar gedraaide gekleurde ballonnen, maar ze konden er samen erg om lachen. Uiteindelijk had hij de oplossing. Hij blies één rode en één roze ballon op en draaide die samen tot een figuur, waarna hij ze aan Daan gaf. “Leuk, een olifant!”, had ze gegrapt, waarna hij ineens bloedserieus was geworden en had gezegd dat het een hartje was. Dat hij zijn hart aan haar gaf. Verbaasd stond ze hem nog aan te kijken toen ineens die pissebed op een millimeter na haar hoofd miste en op het aanrechtblad viel. Ze slaakte een gruwelende gil en sprong rillend opzij. “Gatver, gatver, gatver, haal hem weg, is hij weg?!”, had ze geroepen, waarna hij de pissebed zonder pardon op een papiertje schoof en buiten zette. Toen hij terugkwam stond ze nog steeds te rillen en keek ze hem overdreven bang aan. Hij sloeg zijn beschermende armen om haar heen en ze rook de vertrouwde geur van zijn wasmiddel, deodorant en aftershave. Daarna trok ze een pruillip en keek ze naar hem op. Zijn gezicht was heel dichtbij en voordat ze doorhad wat er gebeurde raakten zijn lippen de hare.

“En toen???”, vroeg Bo nieuwsgierig, terwijl ze letterlijk op het puntje van haar stoel zat. “Nou, ja, en toen…”, Daan viel weer stil en sloeg nog een diepe zucht terwijl ze smekend naar Hanna keek. Hanna begreep het gelukkig meteen en nam het van haar over. “En toen nam hij haar mee terug naar de bank en deden ze het.”. Uit de mond van een ander klonk het ineens zo echt en de tranen verzamelden zich opnieuw in Daan haar ooghoeken.