§ 2.11 van "Ballonhartjes"

Daan durfde zich eigenlijk niet om te draaien. Ze zag er niet uit! En ze had nu zeker geen behoefte aan de één of andere Casanova-puber! Toen voelde ze dat haar fiets omhoog getrokken werd. Langzaam deed ze haar ogen open, richtte ze haar hoofd omhoog en keek ze recht in de mooiste diepgrijze ogen die ze ooit had gezien. Een lichte siddering trok van haar kruin tot haar tenen. Ze voelde zich langzaam verstijven terwijl ze maar bleef kijken. Nog steeds in shock voelde ze hoe ze overeind werd getrokken. Draaierig stond ze op de stoep terwijl ze haar knie zachtjes voelde bloeden. Ook dat nog... "Gaat het?". Eindelijk had Daan haar stem weer terug gevonden. "Ja, prima.", antwoordde ze zo nonchalant mogelijk. Op dat moment probeerde ze om op haar zere been te staan, met een enorme pijnscheut tot gevolg. Ze kon een luide "Auw!" dan ook niet meer onderdrukken. Terwijl de tranen haar in de ogen sprongen en ze haar best deed om niet helemaal in huilen uit te barsten begon Grijze Ogen weer te spreken.

"Volgens mij heb jij je lelijk bezeerd of niet?" Langzaam voelde Daan zich weer wegglijden in de zijn ogen. Dit kon niet; dit was voor slechte doktersromantjes en B-films, maar niet voor haar! Met haar laatste kracht ging ze weer recht staan. Spijtig liet ze de hand van Grijze Ogen los. "Ik... Het gaat wel weer. Ik woon hier achter, daar bij die houten deur. Ik wilde net naar de stad gaan maar dat zal wel niet meer lukken... Had ik meteen een paar nieuwe panties kunnen kopen!", lachte ze zo vrolijk als haar pijn haar toestond. Misschien was het toch beter geweest als die 16-jarige Pukkelkop haar had opgeraapt in plaats van de meest aantrekkelijke jongen van de stad. Ze liet haar blik langzaam over haar redder glijden. Hij had van die smart casual schoenen aan waar ze zo van hield, gecombineerd met een verschoten spijkerbroek. Zijn donkergrijze jas paste er precies bij. En dan die ogen... "Dankjewel dat je mijn fiets gered hebt van mij en mijn beenklem, anders had 'ie daar misschien nog wel dagen gelegen". Oh nee, dit kon nooit goed gaan... Niet weer, niet weer dat oeverloze geratel waar ze zo om bekend stond.

Grijze Ogen keek haar even glimlachend aan. "Ha, jij en je fiets hebben een goede band?" Daan voelde zich knalrood worden en kon een lach niet onderdrukken "Ja, we zijn al jaren samen. Weer en wind, dag en nacht". Ze hoorde hem zachtjes grinniken. Dit ging eigenlijk nog best goed! "Ik zal jou eerst even naar je deur brengen, en daarna zal ik voor je fiets zorgen. Lukt dat zo met je knie? Hier, sla je arm maar om mijn middel", bood Grijze Ogen aan. Dat liet ze zich geen twee keer zeggen. Ondersteund door de ridder met de grijze ogen strompelde ze naar de deur. Terwijl ze aan het prutsen was met de voordeursleutel hoorde ze dat haar fiets tegen de zijmuur werd geplaats en op slot werd gedaan. Voordat ze het goed en wel doorhad hoorde ze zichzelf een kop koffie of thee aanbieden aan Grijze Ogen; "of misschien is warme chocomelk wel beter met dit rotweer... Als bedankje, van mij en mijn fiets".