§ 2.4 van "Ballonhartjes"

Daan vertelde hoe ze een uitnodiging van Lars had gekregen voor een feestje. Zijn huisgenoot ging een weekend weg dus hij had het huis voor zich alleen en dat vond hij een mooie gelegenheid voor een “vette fuif”, zoals hij het had genoemd. Die zaterdagavond had Daan snel een oude spijkerbroek en een blouse aangetrokken, maar terwijl ze haar fiets uit het schuurtje in de tuin pakte, besloot ze zich toch nog even om te kleden. Ze had tijden terug een heel leuk jurkje gekocht, wat ze niet eerder aan had gehad, maar waar zo’n ongedwongen feestje de perfecte vuurdoop voor was. Nadat ze het jurkje aangetrokken had en in de spiegel keek, vond ze dat ze dan toch ook nog even op z’n minst wat mascara op moest doen en haar haar moest kammen. Voordat ze het wist was ze een half uur verder, waardoor ze een uur te laat bij Lars aankwam. Ze wierp een blik naar binnen, maar het leek verdacht stil. Er stonden ook geen andere fietsen en ze hoorde niet eens wat muziek of geroezemoes van binnen komen. Even twijfelde ze of ze wel de goede avond had. Maar toen deed Lars de deur al open en glimlachte hij breed naar haar. Hij had zich duidelijk voor de gelegenheid gekleed en zag er bijzonder goed uit. Hij liet bewonderend zijn blik over haar glijden en even voelde ze een kleine vonk door haar lichaam schieten. Ze moest erom lachen en ging naar binnen. “Waar is iedereen?”, vroeg ze verbaasd toen ze de lege huiskamer binnenliep. “Hoezo?”, vroeg Lars, “iedereen is er.”. Ze had hem gevraagd of de andere gasten dan verstopt waren of dat ze te laat was, hoewel het pas half tien was, maar Lars had geheimzinnig naar haar gelachen en herhaald dat alle gasten er waren, sinds een minuut geleden. Ze had het even op zich laten inwerken en vervolgens gevraagd of de rest dan soms afgezegd had? Ze was bijna aan een betoog begonnen over waardeloze vrienden, dat ze niet eens komen opdagen op zijn feestje, toen hij zijn handen op haar schouders legde en zei: “Jij bent de enige genodigde. Ik had zin in een avondje alleen met jou. Ik vind jou toch het leukst van al mijn vrienden.”.

Daan had hem verlegen aangekeken, maar het bleek dat zijn charmeoffensief toen pas begonnen was. Hij had een grote stapel romantische komedies gehuurd, het type dat hij nooit mee wilde nemen als ze samen een film uitzochten in de videotheek; de mierzoete zwijmelfilms waar hij haar altijd mee pestte. Ze was naast hem op de bank gaan zitten en had hem nog wat gepest. “Heb je iets van me nodig ofzo?”, had ze lachend gevraagd. Hij had haar enkel aangekeken en haar tegen zich aan getrokken. Ze hadden wel vaker samen zo op de bank gezeten, maar vanavond voelde ze zich er een beetje vreemd onder. Al snel was ze echter zo opgegaan in één van haar lievelingsfilms dat ze zich nog lekker wat dichter tegen zijn warme lijf had aangevleid. Na de eerste film stond hij abrupt op en liep naar de keuken. “Zo, wat is een feestje zonder ballonnen?’’, had hij gevraagd terwijl hij terugkwam met een zakje langwerpige ballonnen.