§ 2.3 van "Ballonhartjes"

Daan viel stil en keek Hanna aan, terwijl ze onzeker op haar lip beet. Wendy leek niet zo geschokt als ze van te voren had verwacht en Bo durfde ze niet eens aan te kijken. Ineens hoorde ze een oncharmant gehinnik van de kant van Bo komen. Bo zat ongegeneerd te lachen. “Ja, sorry hoor, het is zo’n raar verhaal! Helemaal zoals jij daar nu zo staat…” Daan bekeek zichzelf in de spiegel die aan Hanna’s muur hing en zag zichzelf door de ogen van Bo. Haar haar was verwaaid en verward, haar wangen waren vuurrood, haar blouse was scheef dichtgeknoopt en haar gulp stond open. Even had ze de neiging om met Bo mee te lachen en een glimlach verscheen op haar gezicht. Daarop begonnen Wendy en Hanna ook voorzichtig te lachen. Maar ineens leek het alsof er een bom in haar maag ontplofte en begon ze hard te huilen. Ze liet haar schouders hangen en snikte hard in haar handen. Hanna stond meteen op om haar te troosten. Ook Wendy en Bo sloegen hun armen om haar heen, waarna ze eens goed al haar verdriet en verwarring eruit huilde.

“Sorry hoor.”, zei ze toen ze weer een beetje op adem was en de tranen en het snot van haar wangen had geveegd. Wendy keek haar lief aan, Bo haalde haar schouders op en Hanna zei dat het haar kennelijk hoog zat en dat ze het juist goed vond dat ze haar hart had gelucht. “Alleen, wat is er nu precies gebeurd?”. Daniëlle ging op Hanna’s poef zitten en haalde haar schouders op. “Ik weet het niet. Het was zo raar. Zo vreemd, en toch zo vertrouwd.” Ze viel weer stil en dacht na. Toen besloot ze om haar verhaal opnieuw te beginnen. Misschien konden haar vriendinnen er kaas van maken, want zij was inmiddels aardig de weg kwijtgeraakt.