§ 2.8 van "Ballonhartjes"

Daan werd helemaal gek van zichzelf en was blij dat ze eindelijk haar twijfels met haar vriendinnen kon delen. Als ze eerlijk tegen zichzelf was, speelde het gedoe met Lars al langer. Haar vriendinnen hadden er ook al vaker naar gevraagd. Maar toen was ze er nog van overtuigd geweest dat ze gewoon vrienden waren. Ze had het zelfs een beetje gênant gevonden als iemand daarnaar had gevraagd. Waarom dacht iedereen dat zij op een homo zou vallen??? Maar nu was ze toch echt hopeloos verliefd op die homo die mogelijk bi is maar hetero wil zijn omdat zijn ouders dat liever zagen. En daar had hij nota bene zelf voor gezorgd! Ze was eigenlijk wel een beetje boos op hem en voelde zich op sommige momenten schaamteloos door hem gebruikt. Maar als ze dan weer bij hem was, hij haar tegen zich aantrok, zo lief voor haar was en haar overstelpte met complimentjes, wilde ze niets anders dan geloven dat hij nu écht hetero was. Hoe kon Lars haar nou gebruiken? De vriendschap die ze hadden was toch zo enorm heftig, waardevol en echt? Dan zou het toch kunnen dat hij net zo goed voor haar was gevallen als zij voor hem? Ze wilde zo graag dat zijn gevoelens echt waren dat ze de meest voor de hand liggende mogelijkheid, namelijk dat ze een bliksemafleider voor Lars’ ouders en een testlapje voor Lars zelf was, op die momenten over het hoofd zag. Ze moest wel. Wat moest ze anders met die heftige gevoelens, waardoor ze niet kon eten, niet kon slapen en nergens anders aan kon denken? Ze had wel vaker iemand leuk gevonden, met jongens gedate en kortdurende relaties opgebouwd, maar deze heftigheid ervaarde ze voor het eerst. En wat was er dan mooier dan dit te ervaren met haar beste vriend, haar maatje, die jongen die haar zo goed kende zonder dat ze hem iets over zichzelf hoefde te vertellen. En trouwens, zijn moeder kon haar wel schieten, dus dan zou hij wel erg stom zijn om uitgerekend haar te gebruiken als bliksemafleider!