§ 2.2 van "Ballonhartjes"

Inmiddels had Daniëlle geen tijd meer om er over te denken, want ze was aangekomen bij het huisje van Hanna. Met een zucht plantte ze haar fiets tegen een lantaarnpaal en belde aan: ‘gewoon, rustig vertellen, niks aan de hand, niks aan de hand…’. Hanna deed open met een samenzweerderige glimlach. “Hé Daan! Je bent net op de tijd voor de Brownie!”. Daan glimlachte dapper en zette een eerste voet over Hanna’s drempel. Hier gaan we! Behoedzaam liep ze achter Hanna aan de trap op. Binnengekomen werd haar oog direct naar Hanna’s collage getrokken. Lars! Haar hart maakte een merkwaardig sprongetje en haar maag trok zich samen. Die lach, die ogen… Ze zwijmelde even terwijl een rode kleur zich langzaam over haar wangen verspreidde. Binnenkort zou ze veel weg hebben van een overrijpe tomaat. Gelukkig kwam ze net van de fiets af en zou het niet zo opvallen, hoopte ze. Nadat iedereen elkaar begroet had werd de Brownie op tafel gezet en werd er een tijdje helemaal niets gezegd. Stuk voor stuk lieten ze de Brownie op hun zintuigen inwerken. Wendy nam de eerste hap. “Heerlijk Hanna!”, verzuchtte ze. Bo bleef opvallend stil terwijl ze naar haar bord staarde en Daan stond op, alsof ze een gedicht ging voordragen.

“Nou, ik heb nog even een verhaal, en dat is helemaal niet zo heerlijk. Nou, op zich toen wel, maar nu niet meer…”. Oh nee, dat was al een compleet rampzalig begin! Maar nu zou ze het afmaken ook. Haar vriendinnen keken haar vragen aan en zelfs Hanna leek net te doen alsof ze verrast was. Daan stak van wal. “Jullie kennen Lars wel toch?” Die ex van Ralf, mijn oude huisgenoot?”. Natuurlijk kenden ze Lars, wat dom van haar! Hij hing zelfs op de fotocollage in Hanna’s kamer, en ze kenden hem van een aantal van haar feestjes. Ze ademde even diep in voordat ze verder ging. “Nou, die gaf een feestje zaterdag, en toen ik aankwam bleek ik de enige genodigde! Hij zei dat het een feestje was ter ere van onze vriendschap. Ja goed, dus, maar, omdat, nou ja, het begon echt heel leuk want…” Daan hoorde zichzelf raaskallen maar kon er maar geen stop op zetten. Het ging maar door en door. De gezichten van haar vriendinnen waren inmiddels grote vraagtekens geworden. “Wat ik dus eigenlijk wil zeggen, is dat ik schrok van een enorme pissebed die naast mij op het keukenblad viel en toen sloeg hij zijn armen om me heen om te beschermen en...”. Nu moest ze doorzetten ook! “En ik weet niet wat er gebeurde, maar ineens stonden we heftig te zoenen. En nou ja, van zoenen kwam meer en toen hebben we… nou... ehm... tja... nou, dat kunnen jullie zelf toch ook wel bedenken!”.