§ 2.6 van "Ballonhartjes"

Daan was geheel de weg kwijt en snapte niets meer van zichzelf. Haar vriendinnen snapten er echter nog minder van: "Ja hoor eens Daan, maar Lars, die was toch homo?? Of is dat alweer zó 2008?"'. Bo trok trok haar wenkbrauwen hoog op en nam daarbij haar vertrouwde kritische gelaatsuitdrukking aan. "En daarbij, hij had toch met die ene gast, die we altijd tegenkomen in de Blauwe Olifant als we uitgaan? Je weet wel, die met die piercing in zijn wenkbrauw?". Daan keek Bo even kort aan. Bo had gelijk; Daan had ook lang gedacht dat hij nog samen was met Adam. Ze had Adam nooit echt leren kennen, op wat vluchtige babbels in de kroeg na.

Terwijl ze nadacht over de relatie tussen Adam en Lars bleef het even stil om haar heen. Haar vriendinnen keken elkaar peinzend aan. Waarom zou Lars nu opeens zo overdreven aandacht vragen van Daan? Bij Hanna kriebelde het een beetje. Alsof er meer achter zat dan alleen een leuk avondje uit. "Daan, heb je hem alweer gesproken sinds jullie...?" "Onwijs lekkere sex hebben gehad? Hoe was het? Ik bedoel, kan 'ie het?! Nou, hoe was het?" Bo's fijngevoelige kant kwam weer boven. Wendy kreeg uit plaatsvervangende schaamte een knalrood hoofd terwijl ze Bo een tik gaf. Ondertussen voelde Daan zichzelf nog roder worden. "Ha! Ik wist het wel! Die Lars toch..." Grijnzend zakte Bo terug op haar stoel. "Ik ga even thee zetten." zei Bo terwijl ze neuriend naar de keuken liep. "Maar hebben jullie elkaar nou nog gesproken?", herhaalde Hanna. "Nee, ik weet het allemaal niet meer hoor, het is allemaal zo... en het ging zo... het was zo onverwacht maar ik voelde me er wel heel goed bij... en...". Lars was altijd heel veilig geweest, bij hem was ze altijd zichzelf geweest en toen ze zijn lippen op de hare voelde viel alles op zijn plaats. Op het feit na dat hij homo was... Of hoorde te zijn.

Zuchtend liet ze haar hoofd ik haar handen vallen. En wat er daarna gebeurde was prettig geweest, erg prettig zelfs. Het tintelende gevoel in haar maag kwam terug. Maar sindsdien had ze niks meer van hem gehoord. Zelf durfde ze niet te sms'en, laat staan te bellen. Ze wist dat ze er snel iets aan moest doen, want over drie weken was het traditionele huisfeest van haar oude studentenhuis, en zij en Lars waren de verantwoordelijkheid genomen voor de aankleding. Hoewel Lars er nooit echt had gewoond was hij er zo vaak geweest dat hij eigenlijk standaard werd uitgenodigd. Samen met minimaal 50 anderen; het was niet voor niets dat hun huisfeesten berucht waren. En het thema! Wat moest ze daar nu weer mee? "La Vie est Rouge, pas de Bleu", alsof dat helpt... Haar roze wolk had in ieder geval een bont en blauw randje.