§ 3.1 van "De Hel van Hanna"

Terwijl Daan zojuist van haar fiets was gevallen en naar Grijze Ogen keek, staarde Hanna peinzend uit het raam van haar appartementje. De lente ging beginnnen, ze zag het aan de beginnende knoppen en groene blaadjes aan de bomen. Bij haar zorgde dit echter meestal enkel voor een continue loopneus en rood opgezwollen ogen. Ze wist dat er iets moest gaan veranderen. Haar leven was goed, maar ze was toe aan iets nieuws. Als ze Daan kon redden van het drama met L.K. konden ze misschien een last minute naar de zon boeken. Wellicht een stedentrip, naar Rome...of Barcelona...Madrid...Praag...New York... zolang er maar een vliegveld vlakbij lag. Hanna nam zich plechtig voor om dit idee verder uit te werken in de komende dagen.

Ding-dong! Ding-dong! Ding-dong! Ding-dong! Haar telefoon trilde bijna van de tafel af. Bo was zich in de stad aan het bezatten en wilde weten of ze ook kwam? Het verbaaste haar eigenlijk niet Bo nu al aan het bier zat, en eigenlijk moest ze toegeven er ook wel zin in te hebben. Snel deed ze wat make-up op en trok nog vlug een schone trui aan. Niet echt cafe waardig, maar goed genoeg voor een borrel met Bo - zo midden op de dag. Zorgvuldig zette ze haar fiets op slot en liep naar De Kleine Olifant, hun stamcafe. Luke en Michel waren er ook, goede vrienden van Bo en het zag er gezellig uit. Voordat Hanna het doorhad had ze haar eerste biertje in de hand en deed ze vrolijk mee aan het gesprek over hoe snel een grote ronde kaas van een berg kon rollen, en of je die nog kon inhalen als je die achterna zou rennen.

Terwijl het gesprek over de kaas voortkabbelde keek Hanna eens om haar heen, het was al redelijk druk. Ze hield van dit bruine cafe met zijn versleten interieur en gezellige sfeer. Op de muur hingen affiches van feesten die minimaal twee decennia geleden waren gehouden. Achter de bar hingen resten van allerhande reisattributen, van een gitaarkoffer tot een bagagerek uit een trein. Dat laatste leek haar ook wel wat, daar kon ze weer wat spullen in kwijt, want ze verzamelde veel te veel. "En, heb je al bedacht hoe je dat bagagerek mee gaat nemen?" vroeg een onbekende stem. "Met bier kun je trouwens beter nadenken" zei hij terwijl hij haar een net getapt biertje in de hand duwde. Verbaasd keek ze op - hoe wist hij dat ze daar aan dacht - en waarom gaf hij haar nog een biertje? "Nee, het staat hier wel mooi. Maar bij mij zou het ook wel goed staan, in de gang denk ik. Heb je suggesties?" "Nee, maar ik weet wel waar je een tweedehands rek zou kunnen vinden. En nee, niet uit de trein! Dat bier mag je opdrinken trouwens". En weg was hij.