§ 2.1 van "Ballonhartjes"

Terwijl Daniëlle naar het huis van Hanna fietste, leek het wel alsof er een compleet circus in haar hoofd was neergestreken. De ene na de andere herinnering flitste door haar geheugen terwijl ze ondertussen aan het piekeren was hoe ze haar vriendinnen moest vertellen wat er gebeurd was. Moest ze met de deur in huis vallen of de spanning opbouwen? Moest ze alleen vertellen wat er nu aan de hand was en de aanleiding voorlopig nog even uit haar verhaal laten? Of moest ze gewoon bij het begin beginnen, zich enkel op de noodlottige gebeurtenis richten en haar verdere twijfels nog even voor zich houden? En wat moest ze dan zeggen? Ehm, jullie kennen Lars, je weet wel, die eh, vriend van me, enne, daar ben ik mee in bed beland? Ze zouden haar compleet uitlachen! En waarom ook niet?

Ze kende Lars nu inmiddels een jaar of 3. Het was ironisch hoe ze elkaar hadden leren kennen. Lars was namelijk de vriend, oftewel hét vriendje, van haar huisgenoot Ralf geweest. Lars had altijd iets raars over zich gehad, iets ongrijpbaars, en dat had Daan wel interessant gevonden. De vriendschap tussen Daan en Ralf verbleekte langzaam toen Ralf naar een andere kamer verhuisde, en ze had pas gehoord dat het uit was toen ze Lars een keer onverwacht in de stad tegen het lijf was gelopen. Ze besloten wat te gaan drinken, en daarna gingen ze wat eten, en toen nog wat drinken, en nog even naar de bioscoop en toen wéér iets drinken, en voordat ze het doorhadden was het alweer licht geworden buiten, en had Daan zojuist de langste date van haar leven gehad. Alleen, het was geen date, want dit was Lars, de homo, de ex van Ralf!

Daarna hadden ze vaker met elkaar afgesproken. Soms gingen ze sporten, dan weer loom in het park hangen of ergens picknicken. En bij gebrek aan een relatie deden ze samen die dingen die stelletjes met elkaar doen. Ze waren elkaars date als één van hen een date nodig had, belden elkaar op voor het slapengaan om "welterusten" te zeggen, bezochten dierentuinen in de zomer en zochten lichaamswarmte bij elkaar op de bank gedurende lange, koude en donkere winters. Dat had Daniëlle juist zo fijn aan haar vriendschap met Lars gevonden; dat ze zich niet anders voor hoefde te doen dan ze was, dat hij er altijd voor haar was als ze gezelschap of een beetje liefde nodig had én dat ze nergens ooit iets achter hoefde te zoeken. Lars was immers homo. Daar twijfelde ze geen seconden aan. Of toch?