§ 1.9 van "Killing Brownies"

Hanna keek Bo een beetje geïrriteerd aan; “Niet meteen natuurlijk, het kost tijd om in te zien dat je vriendje een klootzak is!”. Hanna hield zich even stil en haalde diep adem terwijl ze haar gedachten op een rijtje zette. “Ach, uiteindelijk weet ik zeker dat Daan er sterker uitkomt. Je moet niet vergeten dat Daan nog nooit iets noemenswaardigs heeft meegemaakt. Het is nogal wat om dan te beginnen met een gebroken hart…” Wendy knikte instemmend. Bo gromde. “Valt er dan echt niets te rellen?”

“Ik wist dat je dat zou vragen, dus heb ik het plan nog verder uitgedacht.” antwoordde Hanna met een samenzweerderig glimlachje. “Als je objectief naar ons kijkt, weet je dat we allemaal zo onze kwaliteiten hebben. Wendy is zacht en verzorgend, Bo is…”, hier had ze duidelijk niet genoeg over nagedacht! Onvoorspelbaar en agressief? Bot en opvliegend?, “assertief en beschermend. En ik ben goed met woorden en plannen. Als we dus alle drie onze kwaliteiten inzetten, heeft ons plan nóg meer kans op slagen.” Hanna liet een korte stilte vallen zodat haar plan tot haar vriendinnen door kon dringen. “Dat maakt dan dat Wendy troostdienst heeft, ik praatdienst, en Bo wraakdienst.” vervolgde Hanna triomfantelijk. Ze was in haar nopjes met haar plan.

“Hoe zie je dat voor je dan?”, vroeg Wendy, met een verwarde frons in haar wenkbrauwen. “Nou, om de dag belt één van ons Daan en daarvan brengen we elkaar op de hoogte zodat we ons zoveel mogelijk aan onze eigen taak kunnen houden. Stel dat Bo belt en zij constateert dat ze een beetje verzorging en troost nodig heeft, dan belt ze Wendy en staat vervolgens heel toevallig bij Daan op de stoep met chocolade. En als één van jullie constateert dat ze veel twijfelt en wilt praten, dan bellen jullie mij en ga ik met Daan in gesprek. Snap je?” Bo en Wendy knikten bedachtzaam, maar nog steeds lichtelijk verward. Het klonk allemaal nogal ingewikkeld, maar Hanna zou Hanna niet zijn als ze niet tot in de meest minuscule details uitgedacht had hoe ze te werk zouden moeten gaan. Ze zouden wel zien of iedereen zich uiteindelijk aan haar "taak" zou gaan houden, maar voor nu was het wel duidelijk. “Maar wat is dan mijn taak?”, vroeg Bo tenslotte. Hanna lachte mysterieus.