§ 1.10 van "Killing Brownies"

“Voor jou Bo, heb ik iets heel leuks in gedachten, iets om de boel een beetje te laten vlotten… Jij gaat ervoor zorgen dat Daan genoeg heeft om over te twijfelen, door haar van bijzonder veel mannelijke aandacht te voorzien en voor Lars wat mooie valstrikken uit te zetten.” “Hmmm,” zei Bo zeer tevreden terwijl ze smalend glimlachte, “ik heb al wel wat ideetjes, en ik verheug me er nu al op om ze uit te voeren!”. Hanna hoopte dat ze het bij het rechte eind had. Het was moeilijk om te bepalen wat wel en niet zou werken. Het enige wat niet mocht gebeuren is dat Lars zo door zou kunnen gaan.

Terwijl Bo plannen aan het bedenken was en Wendy uit het raam staarde, ruimde Hanna snel de tafel af. Er was nog een beetje salade over, zag ze tot haar genoegen, en het was in ieder geval genoeg voor de lunch van morgen. Bij gebrek aan Tupperware schepte ze in de keuken het restje in een boterhamzakje. Daarna zette ze nog een extra fles witte wijn koud. Chocolade, 3 vriendinnen en witte wijn is immers een geweldige combinatie! Haar Killing Brownie moest nog even in de oven. Ze bakte de brownie altijd driekwart af en deed er daarna aan de bovenkant nog wat brokken pure en witte chocola in. Soms varieerde ze en zaten er stukken pistache- of koffiechocolade in. De chocoladecoating mengde ze met een beetje Amaretto en nadat ze dat over de brownie had gegoten liet ze het koud worden in de koelkast. Geserveerd met een klein bolletje kaneelijs kreeg haar Killing Brownie zelfs de grootste toetjeshater om!

Ze hoopte maar dat Bo haar toetje ook kon waarderen. Het was Hanna opgevallen dat ze bijzonder weinig salade had gegeten vandaag, en dat ze voornamelijk bezig was geweest om het van de ene naar de andere kant van haar bord te schuiven. Dat beloofde weinig goeds voor een caloriebom als haar Killing Brownie. Hanna’s voorspelling? Bo zou zich behoorlijk tegoed doen aan de chocolade. Ze moest immers nog behoorlijk trek hebben! En daarna zou ze zich naar het toilet begeven, denkend dat haar vriendinnen niet doorhebben dat ze daar het toetje via dezelfde weg terug in het riool zou laten verdwijnen… Hanna maakte zich zorgen om Bo, maar kende haar vriendin ook goed genoeg om te weten dat ze het hier niet met haar over zou kunnen hebben. Ze kon niet iedereen helpen, en aan Bo wilde Hanna zich zeker niet branden. Een kat in het nauw maakt immers rare sprongen. En al helemaal als die kat Bo heet!