§ 1.8 van "Killing Brownies"

Hanna deed de laatste duit in het zakje en legde uit dat, als mannen een meisje écht leuk vinden, ze er alles aan doen om haar te krijgen. “Geloof me, als een man je de moeite waard vindt zul je daar geen moment over hoeven twijfelen. Dan zorgt hij er namelijk echt wel voor dat je dat weet! Zodra je twijfelt, als hij je gek maakt van onzekerheid of zich onvoorspelbaar of verdacht gedraagt, zegt dat eigenlijk al genoeg. Maar dan wil jij graag dat hij je wel wilt en dan ga je verschrikkelijk je best voor hem doen en overal wat achter zoeken en raak je zwaar verward. En als je dat maar lang genoeg volhoudt, word je vanzelf een wrak.” Helaas wist Hanna uit ervaring dat het echt zo werkte maar dat je dat soort dingen eigenlijk gewoon niet wilt zien of wilt weten wanneer je in zo’n situatie zit. Wendy knikte ook maar was diep in gedachten verzonken. Hanna keek haar vriendin aan en vroeg zich af waar ze met haar hoofd zat. Als ze maar niet aan die nietsnut van een Nico zat te denken, of aan baby’s…

“Wat was je plan?”, vroeg Bo terwijl ze haar handen over elkaar wreef. “Ik ben klaar om te rellen!”. “Ik ben bang dat rellen niet werkt.”, antwoordde Hanna. “Als ik van mezelf uitga, zou ik toen daar alleen maar boos om geworden zijn.” “Maar wat moeten we dan?’, vroeg Wendy, die inmiddels weer terug op aarde beland was. “Ik denk,” stak Hanna van wal, “dat dit vraagt om een subtiele aanpak. Als we immers te negatief over Lars zijn, wordt Daniëlle alleen maar boos, en dan kunnen we haar helemaal niet meer bereiken. Het is de bedoeling dat ze haar eigen conclusies trekt. Maar daar kunnen we haar wel bij hélpen…” zei ze vervolgens geheimzinnig. “Hoe?”, vroeg Bo, die haar interesse alweer een beetje kwijt was nu bleek dat Hanna het nogal zachtmutserig wilde houden. Goedaardig eitje dat ze was!

“Allereerst moet ze weten dat ze niet alleen is en dat wij, geweldige vriendinnen die we zijn, er altijd voor haar zijn. Als ze gekwetst is, vangen wij haar op en drogen wij haar tranen. Laten we vooral zorgen dat we Lars daarin steeds voor zijn, zodat ze ziet dat ze het ook zonder Lars wel redt, béter redt zelfs. Daarnaast is het belangrijk dat we ons neutráál”, ze keek Bo indringend aan, “opstellen ten opzichte van Lars. Als Daan ergens superenthousiast over is, gaan we haar daar niet in aanwakkeren. Wellicht kunnen we dat enthousiasme zelfs een beetje temperen door haar te wijzen op de mindere kanten van Lars en zijn gedrag, zonder meteen in het negatieve te belanden. Daar is zeer veel subtiliteit bij geboden. En tenslotte moet Daan erachter komen dat ze veel beter verdient dan Lars, dus zullen we haar overstelpen met complimentjes, haar wijzen op de aandacht die ze van andere mannen ontvangt, en veel in gesprek blijven over hoe goede relaties en goede mannen zouden moeten zijn.” “En je denkt dat dát werkt?”, vroeg Bo sceptisch.