§ 1.4 van "Killing Brownies"

“Zo, Hannelóre,” zei Wendy overdreven bekakt, “hoe is het?”. Hanna negeerde haar geplaag en gaf haar vriendin drie zoenen. “Alles goed hoor. Kom, snel naar boven, anders brandt de kip aan. Met jou ook?”. Beleefdheden uitwisselend liepen ze naar boven, om te ontdekken dat de kip inderdaad aardig verbrand was. “Zou het ook lekker zijn met krokante kip?”, vroeg Hanna proestend, en keek haar vriendin aan. Maar Wendy had de pan al van het vuur gehaald en was hoofdschuddend bezig om te redden wat er te redden viel. Ze gaf geen antwoord. “Zal ik dan maar vast de wijn openen?” vroeg Hanna vervolgens terwijl ze al met de opener richting de koelkast liep. “Voor mij geen wijn!”, zei Wendy snel, terwijl ze haar karakteristieke pruillipje trok. “Ik was over tijd.”, deelde ze Hanna geheimzinnig mee. Hanna keek haar vragend aan, net op het moment dat de bel opnieuw ging. “Je gaat me zo uitleggen waar je het over hebt, maar ik moet nu eerst mevrouw de Wit gaan redden van Bo.” zei ze terwijl ze glimlachend maar verward de trap afliep.

Toen Hanna licht buiten adem beneden kwam, constateerde ze dat mevrouw de Wit gelukkig had begrepen dat Hanna meer bezoek verwachtte. Ze had niet de moeite genomen om richting de deur te schuifelen, waar Hanna stiekem wel opgelucht over was. Je wist tenslotte nooit in welke stemming Bo verkeerde. Vrolijk zwaaide Hanna de deur open, waar Bo stond met een verwilderde blik en een half opgerookte sigaret tussen haar lippen. “Sorry dat ik zo laat ben.” zei ze, terwijl ze langs Hanna de gang in stampte. Ze ging Hanna voor de trap op, groette Wendy met een zucht en plofte in de enige comfortabele stoel die Hanna rijk was. Hanna wierp Wendy in het voorbijgaan een veelbetekende blik toe en fluisterde: “Ik ga eerst wel even kijken hoe het met Bo is." Ze liep haar kamer binnen en vond Bo druk in de weer met haar telefoon. “Alles goed, Bo?”, vroeg ze voorzichtig. “Je vindt het zeker wel goed als ik even van je internet gebruik maak?” antwoordde Bo, maar het was meer een mededeling dan een vraag, want voordat Hanna kon antwoorden zat ze al achter de computer. “Nee hoor, ga je gang. Dan maken Wen en ik het eten wel af.” Maar Bo luisterde al niet meer en was druk in de weer op Hyves.