§ 1.5 van "Killing Brownies"

Hanna observeerde Bo en begreep waarom ze zo zat te zuchten; zij had Hyves al een tijd geleden afgezworen. Wat haar betreft kwam er alleen maar narigheid van. Op Hyves was ze immers achter het geflirt van Owen gekomen. Ze wist dat hij altijd al veel aandacht nodig had, maar de vrouwelijke opmerkingen die in hun tijd op zijn Hyves verschenen waren, waren wel erg twijfelachtig. Door die hele situatie met Daan moest ze vandaag veel terugdenken aan die tijd. Ruim vijf jaar waren ze samen geweest. Vijf jaar lang had ze gedacht dat dit het was. En juist op het moment dat ze een huis zouden gaan kopen was de bom gebarsten. Achteraf gezien was het maar goed dat het niet was doorgegaan maar daar dacht ze destijds wel anders over. Een week was ze niet uit bed gekomen, depressief en eenzaam, niet begrijpend waar het mis was gegaan.

En nog altijd had ze een zwak voor Owen. Dat zal ook wel zo blijven. Ze wist alleen inmiddels wel beter dan dat hij de ware zou zijn. Inmiddels was haar ‘alle jongens zijn klootzakken’ periode voorbij en keek ze weer om zich heen. Owen’s Hyves bekeek ze niet meer en ze checkte haar eigen Hyves eigenlijk ook nog maar zelden. Toen het net uit was had ze obsessief een paar keer per dag gekeken wat voor berichten er verschenen. Ze grinnikte even; wat een zooitje was het toen. Daarom was ze vandaag ook vastbesloten om iets aan de situatie van Daan te doen. Zelf was ze destijds door een hel gegaan, en dat gunde ze niemand. En voorkomen is beter dan genezen!

Terug in de keuken vond ze Wendy met een grote schaal pastasalade. “Ben je al klaar?”, vroeg Hanna verbaasd. Wendy bevestigde en haalde haar schouders op terwijl ze opnieuw naar Hanna pruillipte. “Zullen we dan maar?” reageerde Hanna vrolijk, terwijl ze bestek, drie borden, wijnglazen en de wijn op een dienblad zette en Wendy de schaal salade aangaf, om haar vervolgens zachtjes de keuken uit te duwen. “Kom je eten, Bo?”, vroeg Hanna, terwijl ze samen met Wendy het kleine, donkerbruine tafeltje dekte dat ooit van haar oma was geweest. Bo reageerde niet. Hanna haalde haar schouders op, knipoogde naar Wendy en zei “Prima, dan beginnen we wel zonder jou. Hé Wen, hoe zat dat nou met dat over tijd zijn?”. Bo’s hoofd schoot omhoog en spitste haar oren als een stokstaartje: “Wat?!?”