§ 1.2 van "Killing Brownies"

Nadat Hanna de pasta in het kokende water had gegooid, liep ze terug naar haar raam. Midden op de dag kwam er een scheldkanonnade voorbij: “Verdomme, pruttel, pruttel, verdomme!”, gevolgd door een mep op een lantaarnpaal. Die man was duidelijk niet tevreden met zijn leven. Ze glimlachte: dan had zij het inmiddels best aardig voor elkaar! Hanna keek even tevreden haar appartementje door. Het was niet heel groot, maar groot genoeg. Naast een kleine erker had ze typische glas-in-lood jaren ’30 schuifdeuren. Ze had de oude stijl een tijd terug, toen het net uit was met O.R., in ere hersteld. Er stond een mooie houten tafel met vier verschillende stoelen. De tafel was groot genoeg om met z’n zessen aan te kunnen eten. Dan moest ze echter wel even de bende opruimen die er lag. Dat is het nadeel van zo’n grote tafel; de grote hoeveelheid troep die zich erop verzamelt! De tafel lag altijd vol met kranten die ze nooit meer zou lezen, tijdschriften die ze allang uit had, rekeningen die ze nog moest betalen en vandaag zelfs een basilicumplant die ze net had verpot.

Vanavond zouden Bo en Wendy langskomen. Het was uiterst noodzakelijk om tijdens een lekker etentje, uiteraard met de nodige wijntjes, met haar vriendinnen een plan van aanpak op te stellen voor Daan. Daniëlle was haar gehele leven al opvallend doorsnee geweest en had nog nooit de geneugten van een goed dilemma ervaren, maar nu had ze zichzelf behoorlijk in de nesten gewerkt met haar goede vriend L.K.. Daan’s situatie met L.K. leek wel wat op die van Hanna’s, met haar ex O.R. die haar gedumpt had in de tijd van de pissebedden. Ze wist daarom precies wat ze moest doen en zou haar vriendinnen overtuigen van de noodzaak om Daniëlle uit de handen van deze Lieve Klootzak te redden. Daan zou later aanschuiven, want die moest haar haren nog wassen, en dan zou Hanna haar beroemde, troostende Killing Brownies op tafel zetten en zouden ze als verschrikkelijk goede vriendinnen vol steun en interesse naar het klaaggezang van Daan luisteren. Maar eerst moest er een plan komen!