§ 1.7 van "Killing Brownies"

"Geslapen?", vroeg Wendy schaapachtig, "als in: intiem geweest, zeg maar?". Bo keek verrast op, niet in de laatste plaats door het tuttige taalgebruik van haar vriendin. “Niet!” riep ze vervolgens, met grote ogen van verbazing. “Lars Lars?”, vroeg Wendy twijfelend. Hanna knikte. “Maar die is toch homo?!”. Bo viel bijna van haar stoel: dit nieuws intrigeerde zelfs haar. “Kennelijk niet,”, antwoordde Hanna, “maar daar gaat het nu even niet om. Die discussie moet je maar met haar voeren. Het gaat erom dat hij zich sindsdien nogal… tegenstrijdig gedraagt. En we weten allemaal wat dat betekent!” Wendy keek Hanna nogal dommig aan, maar Bo knikte gretig: “Interventie!” riep ze en nu keek Wendy ook haar niet-begrijpend aan. “Hoe bedoel je? Het is toch leuk als Daan iets met Lars krijgt? Ik heb dat altijd al een knappe jongen gevonden, een beetje vreemd misschien, maar wat maakt dat uit?”. Hanna en Bo keken haar zuchtend aan. “Niet iedereen met wie je een relatie zou kúnnen beginnen, is ook geschikt relatiemateriaal,”, zuchtte Bo,”al zul jij dat niet begrijpen…”. Wendy was al sinds de vierde klas van de middelbare school bij haar Nico. “Nico Nietsnut” noemden Hanna, Daan en Bo hem, maar dat hielden ze wijselijk voor zich. Wendy was van het type Doornroosje, die op haar 16e haar prins had ontmoet terwijl ze in het bos danste. Wendy en Nico kenden elkaar van een schoolfeest waarbij Nico over de schoenen van Wendy had gekotst omdat hij iets te veel had gedronken. Wendy had hem naar huis gebracht en sindsdien waren ze onafscheidelijk geweest. In zo’n geval had Hanna liever het paard dan de prins gehad, maar ja, dat was de keuze van Wendy... Snel probeerde ze de woorden van Bo te sussen door te zeggen dat Lars inderdaad een knappe jongen is, maar dat hij Daan sinds hun nachtelijke avontuur tot het uiterste drijft. “En dáár wordt ze zeker niet gelukkig van, neem dan maar van mij aan.” Ze dacht weer even terug aan haar ex. “Owen?”, vroeg Wendy. “Ahum, ik geloof dat je Onweerstaanbare Rotzak bedoelt.”, verbeterde Bo haar. Hanna knikte. Owen. O.R. Er kwamen lichte gevoelens van wrok omhoog.

“Weet je nog wat een wrak ik was in die tijd?”, vroeg Hanna na een korte stilte aan Wendy. Die knikte. “Dat staat Daan ook te wachten als wij nu niet ingrijpen.” Wendy keek haar nog steeds een beetje onnozel aan. “Hoe kun je dat nu weten?”, vroeg ze. “Dat Owen jou zo behandeld heeft, zegt toch nog niets over hoe Lars zich gaat gedragen tegenover Daan?”. Bo greep in: “Jij hebt duidelijk niet lang genoeg op de vrijgezellenmarkt doorgebracht, dame. Het is zo duidelijk als wat! Mannen zijn jagers.”. “Ja, en?”, vroeg Wendy. Ze was duidelijk nog niet bereid om zich gewonnen te geven.