§ 1.6 van "Killing Brownies"

Toen Bo de computer afgesloten had en met bureaustoel en al naar de tafel was gerold, biechtte Wendy op dat ze met de pil gestopt was. “Wat?!?”, vroeg Bo opnieuw, terwijl ze drie slokken wijn nam en haar bord vollaadde met salade. “Vond Nico dat goed?” reageerde Bo verbaasd. “Die weet het niet.” antwoordde Wendy fel, en toen ging ze rechtop op haar stoel zitten voor haar baby-betoog: “Ik wilde altijd al jong moeder worden. En als ik moet wachten op die nietsnut komt het er nooit van! Ik ben verdorie al 25 en ik wil een baby. Ik ben er klaar voor.” Hanna keek haar vriendin bezorgd aan. Het was niet de eerste keer dat ze Wendy zo meemaakte, maar ze had nooit eerder zo daadkrachtig actie in die richting genomen. “Maar lieverd,” begon ze, “je kunt dat toch niet doen zonder dat Nico er iets van weet? Wat als je inderdaad zwanger raakt en hij blijkt er helemaal nog niet klaar voor?”. Wendy keek haar triomfantelijk aan: “Dan gaat hij maar. Dan doe ik het wel alleen.”. “Dat meen je niet!”, wilde Hanna zeggen, maar Bo was haar voor. “Je bent dus niet meer over tijd?”, vroeg ze, en Wendy schudde teleurgesteld haar hoofd. “Gelukkig!”, antwoordde Bo, alsof ze Wendy’s betoog niet meegekregen had. “Een abortus is geen pretje, en wat moet je nou met een baby?”. Wendy keek haar gekwetst aan maar Bo had alweer enkel oog voor haar bord. Hanna legde haar hand op de arm van haar vriendin en keek haar meelevend aan. Ze wilde het hier niet bij laten, maar begreep dat dit niet het juiste moment was. Ze zou er wel een keer op terugkomen als ze een keer met Wendy alleen was.

Zwijgend aten ze verder. “Hebben jullie het al gehoord van Daan?”, vroeg Hanna toen. Ze had immers een plan en het werd tijd om dat uit de doeken te doen. “Wat dan?”, vroeg Wendy en zelfs Bo keek op van haar bord. “De details zal ik achterwege laten, die zal ze straks zelf wel vertellen, maar…”, Hanna liet een korte stilte vallen voordat ze eruit floepte: “Ze heeft met Lars geslapen!”.